Kazinoda itirdiyim on il

[agnellaoral]

Güzgüdə özümə baxırdım, tanımırdım. Gözlərimin altı qapqara idi, saçlarım tökülmüşdü, dodaqlarım qurumuşdu. Otuz beş yaşım var idi, əlli yaş kimi görünürdüm. On il əvvəl bu güzgüyə baxanda başqa bir adam var idi. İdmanlı, gülərüz, ümid dolu. İndi isə... Əlimi uzadıb güzgüyə toxundum, soyuq idi. Barmaqlarımı çəkdim, döndüm, getdim mətbəxə. Çay dəmlədim, oturdum pəncərənin qabağında.

On il. Çox vaxtdır. On il əvvəl işdən çıxmışdım, yeni iş axtarırdım. Dostum Vüsal mənə dedi: "Gəl sənə bir şey göstərim, vaxt keçir". Açdı kompüteri, mostbet com казино göstərdi. Dedi: "Bura maraqlıdır, oynaya bilərsən, həm də pul qazana bilərsən". Baxdım, o rənglərə, o işıqlara. Xoşuma gəldi. Başladım. Əvvəl həftədə bir-iki dəfə, sonra hər gün, sonra hər an. İş axtarmağı unutdum, dostları unutdum, özümü unutdum.

İlk il udurdum, çox udurdum. Elə bildim ki, mən bunu bacarıram, mən xüsusiyəm. Pul gəlirdi, xərcləyirdim, yenə oynayırdım. Sonra itirməyə başladım. Əvvəl az, sonra çox, sonra hər şeyi. Borclandım, dostlardan aldım, atamdan aldım, anamdan aldım. Hamıya yalan dedim, xəstəyəm, işim var, maaş gecikir. Onlar inandı, mən oynadım.

Beş il belə keçdi. Atam öldü, xəbərim oldu, gedə bilmədim. Oynayırdım, qıra bilmədim. Anam zəng edib ağladı, mən susdum. O gecə uddum, çox uddum. Oturub ağladım, həm sevindim, həm kədərləndim. Pul var idi, atam yox idi. Səhər açılanda pul da yox idi, itirmişdim. Hər şey getmişdi, atam da, pul da.

Yeddi il keçdi. Anam xəstələndi, getməli idim, getmədim. Oynayırdım, qıra bilmirdim. Qonşu zəng etdi, dedi: "Anan çox pisdir, gəl". Getmədim. Üç gün sonra öldü. Xəbər gələndə oynayırdım, udmuşdum. Dayandım, telefona baxdım, yenə oynadım. Nə hiss etdiyimi bilmirəm, hissiz idim. Anam getmişdi, mən qalmışdım. Tək, otaqda, kompüter qarşısında.

On il keçdi. Bu gün güzgüdə özümü gördüm, tanımadım. Oturub düşündüm, nə qaldı mənə? Nə ev, nə ailə, nə dost, nə pul. Heç nə. Hər şeyi itirmişdim, mostbet com казино mənə heç nə qoymamışdı. Qalxdım, kompüterə tərəf getdim. Ekran açıq idi, o rənglər hələ də yanıb-sönürdü. Barmağım siçanın üstündə dayandı. Basmadım. Çıxartdım fişi, kompüter söndü. Qaranlıq oldu.

Çölə çıxdım, gəzməyə başladım. Hara getdiyimi bilmirdim. Bir qəbiristanlığa çatdım, atamın, anamın qəbrini axtardım. Tapdım, oturdum qabağında. Danışdım, çox danışdım. Necə başladığımı, necə itirdiyimi, necə peşman olduğumu. Külək əsirdi, yarpaqlar tökülürdü. Səssiz idilər, cavab vermədilər. Ağladım, diz çöküb ağladım. Gecə oldu, qalxdım, getdim.

O gecə evə qayıtmadım. Küçələrdə gəzdim, skamlarda yatdım, çörək diləndim. Üç gün belə keçdi. Dördüncü gün bir qoca yanıma gəldi, dedi: "Oğul, sən nə gəzirsən burda?" Dedim: "Heç, itirmişəm özümü". Oturdu yanıma, çörək verdi, su verdi. Dedi: "Mən də itirmişdim, tapdım". Soruşdum: "Necə?" Dedi: "Dayandım, başladım". Dinlədim, düşündüm.

Həmin gün iş axtarmağa başladım. İki həftə sonra bir tikintidə iş tapdım, ağır iş, az maaş. Başladım. Səhər tezdən qalxırdım, axşam gec qayıdırdım. Yorğunluqdan ölürdüm, yatırdım. Oyunlara vaxt yox idi, enerji yox idi. Yaxşı idi. Borclarımı ödəyə bilmirdim, amma çalışırdım. Dostlar yox idi, amma iş yoldaşları var idi. Yavaş-yavaş həyata qayıdırdım.

Bir il keçdi. Tikintidə usta köməkçisi oldum, maaşım artdı. Kiçik bir otaq kirayələdim, orada yaşayıram. Kompüter yoxdur, telefon sadədir, internet yoxdur. Oyunlar yoxdur. Axşamlar kitab oxuyuram, gec yatıram, səhər tez qalxıram. Həyat çətindir, amma realdır. Mən realam, nəhayət.

Keçən gün köhnə küçədən keçirdim, Vüsalı gördüm. Qocalmışdı, əyilmişdi, əlində telefon, nəsə yazırdı. Salam verdim, tanımadı. Dedim: "Vüsal, mənəm, Rüfət". Baxdı, gözləri böyüdü. Dedi: "Rüfət, sən sağsan?" Güldüm, dedim: "Sağam". Soruşdu: "Harda idin, nə etdin?" Dedim: "İtmişdim, tapdım özümü". Başa düşmədi, güldü. Soruşdu: "Oynayırsan hələ də?" Dedim: "Yox, mostbet com казино məni öldürdü, mən də onu öldürdüm". Anlamadı, getdi. Arxasınca baxdım, düşündüm. O hələ də oynayır, mən isə çıxmışam. On il gec, amma çıxmışam.

İndi bu hekayəni danışıram, bilmirəm niyə. Bəlkə siz eşidin, bəlkə siz dayanasınız. Mən on il itirdim, atamı itirdim, anamı itirdim, özümü itirdim. Qazanmadım heç nə. O işıqlar yalan idi, o rənglər yalan idi. Həqiqət bayırda idi, günəşdə idi, işdə idi, çörəkdə idi. Mən onu gec anladım, çox gec. Bəlkə siz tez anlayasınız. Dayanın, çıxın, qurtulun. Hələ gec deyil, heç vaxt gec deyil. Mən qurtuldum, siz də qurtula bilərsiniz.